ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ: ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΕΣ ΜΕ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Δημοσιεύθηκε στις 8 Οκτωβρίου 2021, 10:10Εκτύπωση

Οι γυναίκες καταδικασμένες σε θάνατο έχουν πολλές φορές στερηθεί τη δικαιοσύνη καθώς έχουν υποστεί μακροχρόνια φυσική και σεξουαλική βία και κακοποίηση, η οποία προηγήθηκε και πυροδότησε το αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκαν, ανέφερε η Διεθνής Αμνηστία εν όψει της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Θανατικής Ποινής στις 10 Οκτωβρίου.

«Πολλές γυναίκες έχουν καταδικαστεί σε θάνατο κατόπιν πρόχειρων, άδικων δικών, οι οποίες συχνά δεν ανταποκρίνονται στις νόμιμες διαδικασίες ή δεν λαμβάνουν υπόψη ελαφρυντικούς παράγοντες, όπως είναι η χρόνια κακοποίηση, η βία και η σεξουαλική παρενόχληση», δήλωσε ο ανώτερος διευθυντής Έρευνας, Συνηγορίας και Πολιτικής της Διεθνούς Αμνηστίας Rajat Khosla

Με τη θανατική καταδίκη αυτών των γυναικών, τα συστήματα δικαιοσύνης παγκοσμίως όχι μόνο διαιωνίζουν μια αποτρόπαιη και βίαιη τιμωρία, αλλά αναγκάζουν τις γυναίκες να πληρώσουν το τίμημα για την αποτυχία του συστήματος να διαχειριστεί τις διακρίσεις. Επιπλέον η έλλειψη διαφάνειας σχετικά με τη χρήση της θανατικής ποινής δείχνει πως οι περιπτώσεις για τις οποίες γνωρίζουμε αποτελούν απλώς την κορυφή του παγόβουνου.

 

Σε πολλές περιπτώσεις, η αποτυχία των αρχών να δράσουν ενόψει συγκεκριμένων αντιρρήσεων και να τερματίσουν τις πρακτικές διακρίσεων έχει δημιουργήσει μια κουλτούρα κακοποίησης, την οποία έχουν υποστεί καταδικασμένες σε θάνατο γυναίκες, γεγονός που οδηγεί στην περαιτέρω περιθωριοποίηση των γυναικών αυτών από το σύστημα ποινικής δικαιοσύνης.

Η Noura Hussein Hamad Daoud, από το Σουδάν, καταδικάστηκε σε θάνατο τον Απρίλιο του 2017, για τον φόνο του άντρα τον οποίο εξαναγκάστηκε να παντρευτεί σε ηλικία 16 ετών. Αφού αναγκάστηκε να τον παντρευτεί και να μετακομίσει στο σπίτι του, τρία χρόνια αργότερα, ο άντρας αυτός, μαζί  με τους δύο αδελφούς και τον ξάδελφό του, την χτύπησαν με σκληρότητα και την ακινητοποίησαν, καθώς εκείνος τη βίαζε. Η Διεθνής Αμνηστία, μαζί με άλλες οργανώσεις, διοργάνωσαν εκστρατείες υπέρ της Noura, και τελικά η θανατική της καταδίκη ανακλήθηκε. Άλλες γυναίκες, ωστόσο, δεν έχουν σταθεί τόσο τυχερές.

Το 2018, η Διεθνής Αμνηστία κατέγραψε στο Ιράν την εκτέλεση μιας γυναίκας από το Κουρδιστάν, της Zeinab Sekaanvand. Ήταν παιδί όταν παντρεύτηκε, και υπέμεινε πολλά χρόνια σεξουαλικής βίας στα χέρια του συζύγου και του γαμπρού της, προτού συλληφθεί σε ηλικία 17 ετών, με την κατηγορία της δολοφονίας του συζύγου της, και καταδικαστεί μετά από μια υπερβολικά άδικη δίκη.

Σε ορισμένες χώρες όπως η Γκάνα, η υποχρεωτικότητα της θανατικής ποινής για συγκεκριμένα εγκλήματα όπως ο φόνος έχει αποτρέψει πολλές γυναίκες από το να κοινοποιήσουν την εμπειρία τους σε περιστατικά έμφυλης βίας και διακρίσεων ως δυνάμει ελαφρυντικά κατά την καταδίκη τους. Στη Μαλαισία, η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών, και κυρίως των αλλοδαπών γυναικών,  καταδικασμένων σε θάνατο, βρίσκονται στη θέση αυτή για διακίνηση ναρκωτικών, για την οποία η θανατική ποινή είναι υποχρεωτική.

Μέχρι το τέλος του προηγούμενου έτους, 108 χώρες είχαν καταργήσει πλήρως τη θανατική ποινή. Ευτυχώς ο κόσμος απομακρύνεται από την ιδέα ότι τα κράτη έχουν τη δύναμη να στερήσουν σε κάποιον το δικαίωμα στη ζωή. Όμως, μέχρι κάθε χώρα να εξαλείψει τη θανατική ποινή, δε θα σταματήσουμε να διαδηλώνουμε για την κατάργησή της. Μαζί μπορούμε να στείλουμε αυτή την αποτρόπαιη τιμωρία στα βιβλία της ιστορίας για πάντα.

Rajat Khosla

Την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής, η Διεθνής Αμνηστία καλεί τον κόσμο να αναλάβει δράση και να στηρίξει τη νομοθετική πρόταση για την κατάργηση της θανατικής ποινής στη Γκάνα για τα περισσότερα εγκλήματα. Η οργάνωση ζητά από τον κόσμο να δείξει τη στήριξή του εγγράφως απευθυνόμενοι στον πρόεδρο του Κοινοβουλίου ή στον υπουργό Δικαιοσύνης της Γκάνα, διαδίδοντας και κοινοποιώντας τη δράση τους αυτή διαδικτυακά χρησιμοποιώντας το hashtag #Ghanavoteforabolition, και επικοινωνώντας έτσι με τον δικό τους εκπρόσωπο στο Κοινοβούλιο.

ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΔΩΡΕΑ
Υπερασπίσου τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και στήριξε την ανεξαρτησία του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.